പിന്നെ നീ മഴയാകുക
ഞാന് കാറ്റാകാം .
നീ മാനവും ഞാന് ഭൂമിയുമാകാം.
എന്റെ കാറ്റ് നിന്നിലലിയുമ്പോള്
നിന്റെ മഴ എന്നിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങട്ടെ.
കാടു പൂക്കുമ്പോള്
നമുക്ക് കടല്ക്കാറ്റിന്റെ ഇരമ്പലിന് കാതോര്ക്കാം
Sunday, April 12, 2015
മഴ : നന്ദിത
പിന്നെ നീ മഴയാകുക
ഞാന് കാറ്റാകാം .
നീ മാനവും ഞാന് ഭൂമിയുമാകാം.
എന്റെ കാറ്റ് നിന്നിലലിയുമ്പോള്
നിന്റെ മഴ എന്നിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങട്ടെ.
കാടു പൂക്കുമ്പോള്
നമുക്ക് കടല്ക്കാറ്റിന്റെ ഇരമ്പലിന് കാതോര്ക്കാം
ലയനം : നന്ദിത
എന്റെ വൃന്ദാവനം
ഇന്ന്
ഓര്മകളില് നിന്നെ തിരയുകയാണ്;
അതിന്റെ ഒരു കോണിലിരുന്ന്
ഞാന് നിന്നെ മറക്കാന് ശ്രമിക്കുകയും
ഹൃദയവും മനസ്സും രണ്ടാണന്നോ ?
രാത്രികളില്,
നിലാവ് വിഴുങ്ങിതീര്ക്കുന്ന കാര്മേഘങ്ങള്
നനഞ്ഞ പ്രഭാതങ്ങള്
വരണ്ട സായാഹ്നങ്ങള്
ഇവ മാത്രമാണ്
ഇന്നെന്റെ ജീവന് പകുത്തെടുക്കുന്നത്
എനിക്കും നിനക്കുമിടയില്
അന്തമായ അകലം
എങ്കിലും
നനുത്ത വിരലുകള് കൊണ്ടു
നീയെന്റെയുള്ള് തൊട്ടുണര്ത്തുമ്പോള്
നിന്റെ അദൃശ്യമായ സാമീപ്യം
ഞാന് അറിഞ്ഞിരുന്നു
പങ്കു വെക്കുമ്പോള്
ശരീരം ഭൂമിക്കും
മനസ്സ് എനിക്കും ചേത്തുര്വച്ച
നിന്റെ സൂര്യ നേത്രം
എന്റെ ആകാശം നിറഞ്ഞു കത്തുകയാണ്
മനസ്സ് ഉരുകിയൊലിക്കുമ്പോള്
നിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ നിറവ്
സിരകളില് അലിഞ്ഞു ചേരുന്നു
ഇപ്പോള് ഞാന് മനസ്സിലാക്കുകയാണ്
നിന്നെ മറക്കുകയെന്നാല് മൃതിയാണണ്
ഞാന്.. നീ മാത്രമാണെന്ന്....
മഞ്ഞുകാലം : കമല സുരയ്യ
പുതുമഴയുടെയും മൃദുതളിരുകളുടെയും
ഗന്ധമാണ് ഹേമന്തം.
വേരുകള് തേടുന്ന ഭൂമിയുടെ
ഇളം ചൂടാണ്
ഹേമന്തത്തിന്റെ ഇളംചൂട്...
എന്റെ ആത്മാവുപോലും
ആഗ്രഹിച്ചു
എവിടെയെങ്കിലും അതിന്റെ വേരുകള്
പായിക്കേണ്ടതുണ്ട്
മഞ്ഞുകാല സായാഹ്നത്തില്
ജാലകച്ചില്ലുകളില്
തണുത്ത കാറ്റ് ചീറിയടിക്കുമ്പോള്
ഞാന് ലജ്ജയില്ലാതെ
നിന്റെ ശരീരത്തെ സ്നേഹിച്ചു.
Thursday, March 12, 2015
ലീല, കഥകൾ, ഉണ്ണി. ആർ
ഇരുവശവും 'ന' എന്ന് ആരോ എഴുതി പഠിപ്പിച്ചതുപോലെയുള്ള കുറ്റിപ്പുറം പാലത്തിനു മുകളിലൂടെ പോകുമ്പോൾ താഴെ തുണിയില്ലാതെ കിടക്കുന്നതാരന്നു നോക്കിക്കേ എന്ന് കുട്ടിയപ്പൻ പറഞ്ഞു . മണല്കൊണ്ടെഴുതിയ വലിയ ശരീരമങ്ങനെ നീണ്ടു നിവർന്നു കിടക്കുന്നു. ഓ, ഇതിലും ഭേദം നമ്മുടെ മീനച്ചിലാറുതന്നെയാണെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞത് പാലത്തിനടിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയി . പതുക്കെ പറ എന്റെ പിള്ളേച്ചാ , ശവത്തെക്കുതരുത്. കുട്ടിയപ്പൻ വഴക്ക് പറഞ്ഞു. "ഓ , പിന്നെ , കേട്ടാലിപ്പം പറ്റി. " എനിക്കും ദേഷ്യം വന്നു : "പാമ്പിനേം ചേട്ടനേം കണ്ടാൽ ആദ്യം ചേട്ടനെ തല്ലിക്കൊല്ലണമെന്നലേ വടക്കുള്ളവർ പറയുന്നത് എന്നിട്ടിപ്പമെന്നാ ഒരു മലമ്പാമ്പ് ചത്തുകിടക്കുന്ന പോലെയല്ലേ കെടപ്പ് . ആരാ കൊന്നത് നമ്മളാണോ?" കുട്ടിയപ്പൻ വണ്ടി നിരത്തി താഴെക്കുനോക്കി. മണലിൻറെ ശ്വാസം മുകളിലേക്കു വന്നു.
. - ലീല, കഥകൾ, ഉണ്ണി. ആർ
Monday, August 4, 2014
ബാലശാപങ്ങള് :മധുസൂദനന് നായര്
ഞാന് കെട്ടിയ കളിവീടെന്തിനിടിച്ചുതകര്ത്തൂ നീ
ഞാന് കൂട്ടിയ കഞ്ഞീം കറിയും തൂവിയതെന്തിനു നീ
ഞാന് വിട്ടൊരു കൊച്ചോടത്തിനെ മുക്കിയതെന്തിനു നീ
ഞാന് വിട്ടുപറത്തിയ പട്ടമറുത്തതുമെന്തിനു നീ
ഞാന് കേള്ക്കും കഥകളില് വന്നു മറുത്തു പറഞ്ഞില്ലേ
ഞാന് വീശിയ വര്ണ്ണച്ചിറകുമൊടിച്ചു കളഞ്ഞില്ലേ
ഞാനാടിയൊരുഞ്ഞാല് പാട്ടു് മുറിച്ചു് കളഞ്ഞില്ലേ
ഞാന് നട്ടൊരു പിച്ചകവള്ളി പുഴക്കിയെറിഞ്ഞില്ലേ
കണ്പൊത്തിച്ചെന്നുടെ വായില് കയ്പും കനലും നീ വെച്ചു
കാണാതെയടുത്തു് മറഞ്ഞെന് കാതില് നീ പേടികള് കൂവി
ഒരുകാര്യം കാണിക്കാമെന്നതിദൂരം പായിച്ചെന്നെ
കരിമുള്ളിന് കൂടലിലാക്കി കരയിച്ചതു് നീയല്ലെ?
ദൈവത്തെയടുത്തുവരുത്തി വരം തരുവിക്കാമെന്നോതി
തലയില് തീച്ചട്ടിയുമേന്തിത്തുള്ളിച്ചതു് നീയല്ലേ
ഒളികല്ലാലെന്നെയെറിഞ്ഞിട്ടവനാണെന്നെങ്ങൊ ചൂണ്ടി
ചളി കുഴയും ചിരിയാല് കയ്യിലെ മധുരം നീ കട്ടില്ലേ
സ്വപ്നത്തിന് മരതകമലയിലെ സ്വര്ഗ്ഗത്തേന് കൂടുകളെയ്യാന്
കഷ്ടപ്പെട്ടുണ്ടാക്കിയൊരെന് ഞാണ് കെട്ടിയ വില്ലും ശരവും
അമ്പലമുറ്റത്തെ പ്ലാശിന്കൊമ്പത്തെ കിളിയെ കൊല്ലാന്
എന് പക്കല് നിന്നുമെടുത്തിട്ടെന് പേരു് പറഞ്ഞു നീ
ഞാന് കയറിയടര്ത്തിയ നെല്ലിക്കായെല്ലാം മുണ്ടിലൊതുക്കീ-
ട്ടതിലൊന്നെന് നേരേ നീട്ടി ദയകാണിച്ചവനും നീ
ഞാനൊടിയെടുത്തൊരു മാങ്കനി ആള് വിട്ടുപിടിച്ചു് പറിച്ചു
എന്നെക്കൊണ്ടയല്പക്കത്തെ തൈമാവിനു കല്ലെറിയിച്ചു്
പാറമടക്കിടയില് പമ്മി പുകയൂതിക്കൊതികേറ്റിച്ചു.
നിമിഷത്തേന് തുള്ളികളെല്ലാം നീ വാറ്റിയെടുത്തു കുടിച്ചു
അമ്മയെനിക്കാദ്യം തന്നോരു തന് മൊഴിയും പാട്ടും താളവും
എന് കനവും വെച്ചോരു ചെല്ലവുമെങ്ങോ നീ കൊണ്ടു കളഞ്ഞു
മണലിട്ടെന് മനസ്സു നിറച്ചു മണമാടും കുളിരു മറച്ചു
പുലരിയില് മഷി കോരിയൊഴിച്ചു, പകലെല്ലാം കീറിയെടുത്തു
അന്തിത്തിരി ഊതിയണച്ചു, അമ്പിളിയുമിറുത്തുകളഞ്ഞു
അന്തിത്തിരി ഊതിയണച്ചു, അമ്പിളിയുമിറുത്തുകളഞ്ഞു
നീ തന്നതു യന്ത്രത്തലയും പൊട്ടുന്ന ബലൂണും മാത്രം
നീ തന്നതു് പെരുകും വയറും കുഞ്ഞിത്തല നരയും മാത്രം
നാലതിരും ചുമരുകള് മാത്രം, നാദത്തിനു് യന്ത്രം മാത്രം
ഓടാത്ത മനസ്സുകള് മാത്രം, ഒഴിവില്ലാനേരം മാത്രം
മാറുന്ന വെളിച്ചം മാത്രം മാറാത്ത മയക്കം മാത്രം
ഇനിയീപ്രേതങ്ങള് നിന്നെപ്പേടിപ്പിക്കട്ടെ,
കണ്ണൂകളെ കാളനിശീദം കൊത്തിവലിക്കട്ടെ
കൂരിരുളില് ചോറും തന്നു പുറത്തു കിടത്തട്ടെ
കരിവാവുകള് തലയില് വന്നു നിറഞ്ഞു പറക്കട്ടെ
കരിനാഗം നിന്റെ കിനാവില് കയറി നടക്കട്ടെ
തീവെയിലിന് കടുവകള് നിന്നെ കീറിമുറിക്കട്ടെ
കളിമുറ്റത്താരും നിന്നെ കൂട്ടാതാവട്ടെ
കൂടറിയാപാതകള് നിന്നെ ചുറ്റിമുറുക്കട്ടെ
നാളത്തെക്കൊരടാവിട്ടൊരു നൂറടി നല്കട്ടെ
നിന്റെ പുറത്തീയാകാശമിടിഞ്ഞുപതിക്കട്ടെ
എന്നരുവിയതിന് മീതെപാഞ്ഞെങ്ങും നിറയട്ടെ
നിന്റെ പുറത്തീയാകാശമിടിഞ്ഞുപതിക്കട്ടെ
എന്നരുവിയതിന് മീതെപാഞ്ഞെങ്ങും നിറയട്ടെ....
ഞാന് കൂട്ടിയ കഞ്ഞീം കറിയും തൂവിയതെന്തിനു നീ
ഞാന് വിട്ടൊരു കൊച്ചോടത്തിനെ മുക്കിയതെന്തിനു നീ
ഞാന് വിട്ടുപറത്തിയ പട്ടമറുത്തതുമെന്തിനു നീ
ഞാന് കേള്ക്കും കഥകളില് വന്നു മറുത്തു പറഞ്ഞില്ലേ
ഞാന് വീശിയ വര്ണ്ണച്ചിറകുമൊടിച്ചു കളഞ്ഞില്ലേ
ഞാനാടിയൊരുഞ്ഞാല് പാട്ടു് മുറിച്ചു് കളഞ്ഞില്ലേ
ഞാന് നട്ടൊരു പിച്ചകവള്ളി പുഴക്കിയെറിഞ്ഞില്ലേ
കണ്പൊത്തിച്ചെന്നുടെ വായില് കയ്പും കനലും നീ വെച്ചു
കാണാതെയടുത്തു് മറഞ്ഞെന് കാതില് നീ പേടികള് കൂവി
ഒരുകാര്യം കാണിക്കാമെന്നതിദൂരം പായിച്ചെന്നെ
കരിമുള്ളിന് കൂടലിലാക്കി കരയിച്ചതു് നീയല്ലെ?
ദൈവത്തെയടുത്തുവരുത്തി വരം തരുവിക്കാമെന്നോതി
തലയില് തീച്ചട്ടിയുമേന്തിത്തുള്ളിച്ചതു് നീയല്ലേ
ഒളികല്ലാലെന്നെയെറിഞ്ഞിട്ടവനാണെന്നെങ്ങൊ ചൂണ്ടി
ചളി കുഴയും ചിരിയാല് കയ്യിലെ മധുരം നീ കട്ടില്ലേ
സ്വപ്നത്തിന് മരതകമലയിലെ സ്വര്ഗ്ഗത്തേന് കൂടുകളെയ്യാന്
കഷ്ടപ്പെട്ടുണ്ടാക്കിയൊരെന് ഞാണ് കെട്ടിയ വില്ലും ശരവും
അമ്പലമുറ്റത്തെ പ്ലാശിന്കൊമ്പത്തെ കിളിയെ കൊല്ലാന്
എന് പക്കല് നിന്നുമെടുത്തിട്ടെന് പേരു് പറഞ്ഞു നീ
ഞാന് കയറിയടര്ത്തിയ നെല്ലിക്കായെല്ലാം മുണ്ടിലൊതുക്കീ-
ട്ടതിലൊന്നെന് നേരേ നീട്ടി ദയകാണിച്ചവനും നീ
ഞാനൊടിയെടുത്തൊരു മാങ്കനി ആള് വിട്ടുപിടിച്ചു് പറിച്ചു
എന്നെക്കൊണ്ടയല്പക്കത്തെ തൈമാവിനു കല്ലെറിയിച്ചു്
പാറമടക്കിടയില് പമ്മി പുകയൂതിക്കൊതികേറ്റിച്ചു.
നിമിഷത്തേന് തുള്ളികളെല്ലാം നീ വാറ്റിയെടുത്തു കുടിച്ചു
അമ്മയെനിക്കാദ്യം തന്നോരു തന് മൊഴിയും പാട്ടും താളവും
എന് കനവും വെച്ചോരു ചെല്ലവുമെങ്ങോ നീ കൊണ്ടു കളഞ്ഞു
മണലിട്ടെന് മനസ്സു നിറച്ചു മണമാടും കുളിരു മറച്ചു
പുലരിയില് മഷി കോരിയൊഴിച്ചു, പകലെല്ലാം കീറിയെടുത്തു
അന്തിത്തിരി ഊതിയണച്ചു, അമ്പിളിയുമിറുത്തുകളഞ്ഞു
അന്തിത്തിരി ഊതിയണച്ചു, അമ്പിളിയുമിറുത്തുകളഞ്ഞു
നീ തന്നതു യന്ത്രത്തലയും പൊട്ടുന്ന ബലൂണും മാത്രം
നീ തന്നതു് പെരുകും വയറും കുഞ്ഞിത്തല നരയും മാത്രം
നാലതിരും ചുമരുകള് മാത്രം, നാദത്തിനു് യന്ത്രം മാത്രം
ഓടാത്ത മനസ്സുകള് മാത്രം, ഒഴിവില്ലാനേരം മാത്രം
മാറുന്ന വെളിച്ചം മാത്രം മാറാത്ത മയക്കം മാത്രം
ഇനിയീപ്രേതങ്ങള് നിന്നെപ്പേടിപ്പിക്കട്ടെ,
കണ്ണൂകളെ കാളനിശീദം കൊത്തിവലിക്കട്ടെ
കൂരിരുളില് ചോറും തന്നു പുറത്തു കിടത്തട്ടെ
കരിവാവുകള് തലയില് വന്നു നിറഞ്ഞു പറക്കട്ടെ
കരിനാഗം നിന്റെ കിനാവില് കയറി നടക്കട്ടെ
തീവെയിലിന് കടുവകള് നിന്നെ കീറിമുറിക്കട്ടെ
കളിമുറ്റത്താരും നിന്നെ കൂട്ടാതാവട്ടെ
കൂടറിയാപാതകള് നിന്നെ ചുറ്റിമുറുക്കട്ടെ
നാളത്തെക്കൊരടാവിട്ടൊരു നൂറടി നല്കട്ടെ
നിന്റെ പുറത്തീയാകാശമിടിഞ്ഞുപതിക്കട്ടെ
എന്നരുവിയതിന് മീതെപാഞ്ഞെങ്ങും നിറയട്ടെ
നിന്റെ പുറത്തീയാകാശമിടിഞ്ഞുപതിക്കട്ടെ
എന്നരുവിയതിന് മീതെപാഞ്ഞെങ്ങും നിറയട്ടെ....
Sunday, August 3, 2014
ജെസ്സി :കുരീപ്പുഴ ശ്രീകുമാര്
` ജെസ്സീ നിനക്കെന്തു തോന്നി?.
പെത്തഡിന് തുന്നിയ മാന്ത്രികപ്പട്ടില് നാം
സ്വപ്നശൈലങ്ങളില് ചെന്നു ചുംബിക്കവേ,
ഉത്തുംഗതകളില് പാര്വ്വതീ ശങ്കര
തൃഷ്ണകള് തേടി കിതച്ചാഴ്ന്നിറങ്ങവേ,
തൃപ്തിതീര്ഥങ്ങളില് പാപനാശത്തിന്റെ
വക്കോളമെത്തി തിരിച്ചു നീന്തീടവേ,
ലോത്തിന്റെ പെണ്മക്കളച്ഛനെ പ്രാപിച്ച
വാര്ത്തയില് കൗമാരഭാരം നടുങ്ങവേ,
കുമ്പസാരക്കൂട്ടില് നഗ്നയായ് നില്ക്കവേ,
സംഭ്രമപ്പൂവില് ചുവപ്പുചാലിക്കവേ
ജെസ്സീ നിനക്കെന്തു തോന്നി...?
കാറ്റിന്റെ കാണാപ്പിയാനോ വിടര്ത്തുന്ന
തോറ്റങ്ങള് കേട്ടന്നു തോറ്റുപോയ് പാട്ടുകള്
സായന്തനത്തിന് പ്രസന്നതക്കിപ്പുറം
വാടിവീഴുന്നു വിളഞ്ഞ സുഗന്ധികള്
പൊന്ചേരയെപ്പോല് നിറംചുമന്നെത്തുന്ന
വെണ്നുര പാഞ്ഞുകേറുന്നു തീരങ്ങളില് ...
മൂളാത്തതെന്തുനീ ജെസ്സി, മനസ്സിന്റെ കോണില്
കിളിച്ചാര്ത്തുറക്കം തുടങ്ങിയോ..?
വാക്കുകള് മൗനക്കുടുക്കയില് പൂട്ടിവച്ചോര്ത്തിരിക്കാന്,
മുള്ക്കിരീടം ധരിക്കുവാന്,
നീള്വിരല്ത്താളം മറക്കുവാന്,
ചുണ്ടത്തുമൂകാക്ഷരങ്ങള് മുറുക്കെക്കൊരുക്കുവാന്,
ജെസ്സീ നിനക്കെന്തു തോന്നി?
ആറ്റു തീരത്തൊരു സംഘഗാനത്തിന്റെ
തോര്ച്ചയില്ലാത്ത പ്രവാഹോല്സവങ്ങളില്,
നോക്കിക്കുലുങ്ങാതെ നിര്വൃതികൊള്ളുന്ന
നോക്കുകുത്തിപ്പാറ നോക്കിനാം നില്ക്കവേ,
നിദ്രാടനത്തിന്റെ സങ്കീര്ണസായൂജ്യ
ഗര്ഭം ധരിച്ചെന്റെ കാതില് പറഞ്ഞു നീ
"കൂട്ടുകാരാ നമ്മള് കല്ലായിരുന്നെങ്കില്.."
ഓര്ക്കുകീപ്പാട്ടിന്നു കൂട്ടായിരുന്നു നാം
കല്ലാകുവാനും കഴിഞ്ഞില്ല, നെല്ലോല
തമ്മില് പറഞ്ഞു ചിരിക്കുന്ന കണ്ടുവോ?
അക്കങ്ങളസ്വസ്ഥമാക്കുന്ന ജീവിത-
ത്തര്ക്കങ്ങളില്പെട്ടു നീ കുഴഞ്ഞീടവേ,
ജന്മം തുലഞ്ഞുതുലഞ്ഞുപോകെ
പുണ്യ കര്മകാണ്ഡങ്ങളില് കാട്ടുതീ ചുറ്റവേ,
കണ്ടവര്ക്കൊപ്പം കടിഞ്ഞാണിളക്കി നീ
ചെണ്ടകൊട്ടാനായുറഞ്ഞിറങ്ങീടവേ,
മാംസദാഹത്തിന് മഹോന്നത വീഥിയില്
മാലാഖയെത്തുന്ന ഗൂഢസ്ഥലങ്ങളില്
നഷ്ടപ്പെടുത്തി തിരിച്ചുവന്നെന്തിനോ
കഷ്ടകാലത്തിന് കണക്കുകള് നോക്കവേ,
ചുറ്റും മുഖം മൂടി നിന്നെനോക്കി-
ച്ചിരിച്ചന്യയെന്നോതി പടിയടച്ചീടവേ
ജെസ്സീ നിനക്കെന്തു തോന്നി?
കണ്ണീരുറഞ്ഞനിന് കവിളിലെ
ഉപ്പു ഞാനെന് ചുണ്ടുകൊണ്ടു
നുണഞ്ഞുമാറ്റാന് വന്നതിന്നാണ്
പ്രേമം പുതപ്പിക്കുവാന് വന്നതിന്നാണ്
പിന്നെ, അബോധ സമുദ്രത്തിലെന്
തോണിയില് നമ്മളൊന്നിച്ചഗാധതയ്ക്കന്ത്യം
കുറിക്കാന് തുഴഞ്ഞു നീന്തീടവേ...
കണ്ടോ പരസ്പരം ജെസ്സീ.. ?
കണ്ടോ പരസ്പരം ജെസ്സീ, ജഡങ്ങളായ്
മിണ്ടാട്ടമില്ലാതെ വീണ മോഹങ്ങളെ,
മാംസകീടങ്ങളെ തെറ്റിന്തരങ്ങളെ?
താളവട്ടങ്ങള് ചിലമ്പവേ ഒക്ടോബര്
നാലുനേത്രങ്ങളില് നിന്നു പെയ്തീടവേ,
നെഞ്ചോടുനെഞ്ചു കുടുങ്ങി
അവസാന മുന്തിരിപ്പാത്രം കുടിച്ചുടച്ചീടവേ,
വ്യഗ്രതവച്ച വിഷം തിന്നവേ,
ജെസ്സീ നിനക്കെന്തു തോന്നീ?
ജെസ്സീ നിനക്കെന്തു തോന്നി?
പെത്തഡിന് തുന്നിയ മാന്ത്രികപ്പട്ടില് നാം
സ്വപ്നശൈലങ്ങളില് ചെന്നു ചുംബിക്കവേ,
ഉത്തുംഗതകളില് പാര്വ്വതീ ശങ്കര
തൃഷ്ണകള് തേടി കിതച്ചാഴ്ന്നിറങ്ങവേ,
തൃപ്തിതീര്ഥങ്ങളില് പാപനാശത്തിന്റെ
വക്കോളമെത്തി തിരിച്ചു നീന്തീടവേ,
ലോത്തിന്റെ പെണ്മക്കളച്ഛനെ പ്രാപിച്ച
വാര്ത്തയില് കൗമാരഭാരം നടുങ്ങവേ,
കുമ്പസാരക്കൂട്ടില് നഗ്നയായ് നില്ക്കവേ,
സംഭ്രമപ്പൂവില് ചുവപ്പുചാലിക്കവേ
ജെസ്സീ നിനക്കെന്തു തോന്നി...?
കാറ്റിന്റെ കാണാപ്പിയാനോ വിടര്ത്തുന്ന
തോറ്റങ്ങള് കേട്ടന്നു തോറ്റുപോയ് പാട്ടുകള്
സായന്തനത്തിന് പ്രസന്നതക്കിപ്പുറം
വാടിവീഴുന്നു വിളഞ്ഞ സുഗന്ധികള്
പൊന്ചേരയെപ്പോല് നിറംചുമന്നെത്തുന്ന
വെണ്നുര പാഞ്ഞുകേറുന്നു തീരങ്ങളില് ...
മൂളാത്തതെന്തുനീ ജെസ്സി, മനസ്സിന്റെ കോണില്
കിളിച്ചാര്ത്തുറക്കം തുടങ്ങിയോ..?
വാക്കുകള് മൗനക്കുടുക്കയില് പൂട്ടിവച്ചോര്ത്തിരിക്കാന്,
മുള്ക്കിരീടം ധരിക്കുവാന്,
നീള്വിരല്ത്താളം മറക്കുവാന്,
ചുണ്ടത്തുമൂകാക്ഷരങ്ങള് മുറുക്കെക്കൊരുക്കുവാന്,
ജെസ്സീ നിനക്കെന്തു തോന്നി?
ആറ്റു തീരത്തൊരു സംഘഗാനത്തിന്റെ
തോര്ച്ചയില്ലാത്ത പ്രവാഹോല്സവങ്ങളില്,
നോക്കിക്കുലുങ്ങാതെ നിര്വൃതികൊള്ളുന്ന
നോക്കുകുത്തിപ്പാറ നോക്കിനാം നില്ക്കവേ,
നിദ്രാടനത്തിന്റെ സങ്കീര്ണസായൂജ്യ
ഗര്ഭം ധരിച്ചെന്റെ കാതില് പറഞ്ഞു നീ
"കൂട്ടുകാരാ നമ്മള് കല്ലായിരുന്നെങ്കില്.."
ഓര്ക്കുകീപ്പാട്ടിന്നു കൂട്ടായിരുന്നു നാം
കല്ലാകുവാനും കഴിഞ്ഞില്ല, നെല്ലോല
തമ്മില് പറഞ്ഞു ചിരിക്കുന്ന കണ്ടുവോ?
അക്കങ്ങളസ്വസ്ഥമാക്കുന്ന ജീവിത-
ത്തര്ക്കങ്ങളില്പെട്ടു നീ കുഴഞ്ഞീടവേ,
ജന്മം തുലഞ്ഞുതുലഞ്ഞുപോകെ
പുണ്യ കര്മകാണ്ഡങ്ങളില് കാട്ടുതീ ചുറ്റവേ,
കണ്ടവര്ക്കൊപ്പം കടിഞ്ഞാണിളക്കി നീ
ചെണ്ടകൊട്ടാനായുറഞ്ഞിറങ്ങീടവേ,
മാംസദാഹത്തിന് മഹോന്നത വീഥിയില്
മാലാഖയെത്തുന്ന ഗൂഢസ്ഥലങ്ങളില്
നഷ്ടപ്പെടുത്തി തിരിച്ചുവന്നെന്തിനോ
കഷ്ടകാലത്തിന് കണക്കുകള് നോക്കവേ,
ചുറ്റും മുഖം മൂടി നിന്നെനോക്കി-
ച്ചിരിച്ചന്യയെന്നോതി പടിയടച്ചീടവേ
ജെസ്സീ നിനക്കെന്തു തോന്നി?
കണ്ണീരുറഞ്ഞനിന് കവിളിലെ
ഉപ്പു ഞാനെന് ചുണ്ടുകൊണ്ടു
നുണഞ്ഞുമാറ്റാന് വന്നതിന്നാണ്
പ്രേമം പുതപ്പിക്കുവാന് വന്നതിന്നാണ്
പിന്നെ, അബോധ സമുദ്രത്തിലെന്
തോണിയില് നമ്മളൊന്നിച്ചഗാധതയ്ക്കന്ത്യം
കുറിക്കാന് തുഴഞ്ഞു നീന്തീടവേ...
കണ്ടോ പരസ്പരം ജെസ്സീ.. ?
കണ്ടോ പരസ്പരം ജെസ്സീ, ജഡങ്ങളായ്
മിണ്ടാട്ടമില്ലാതെ വീണ മോഹങ്ങളെ,
മാംസകീടങ്ങളെ തെറ്റിന്തരങ്ങളെ?
താളവട്ടങ്ങള് ചിലമ്പവേ ഒക്ടോബര്
നാലുനേത്രങ്ങളില് നിന്നു പെയ്തീടവേ,
നെഞ്ചോടുനെഞ്ചു കുടുങ്ങി
അവസാന മുന്തിരിപ്പാത്രം കുടിച്ചുടച്ചീടവേ,
വ്യഗ്രതവച്ച വിഷം തിന്നവേ,
ജെസ്സീ നിനക്കെന്തു തോന്നീ?
ജെസ്സീ നിനക്കെന്തു തോന്നി?
സുമംഗലി : എ.അയ്യപ്പന്
സുമംഗലി : എ.അയ്യപ്പന്
കവിയെ അറിയാന്
ഒരേ മണ്ണുകൊണ്ട്
നീയും ഞാനും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു.
പ്രാണന്കിട്ടിയ നാള്മുതല്
നമ്മുടെ രക്തം ഒരുകൊച്ചരുവിപോലെ
ഒന്നിച്ചൊഴുകി.
നമ്മുടെ പട്ടങ്ങള്
ഒരേ ഉയരത്തില് പറന്നു.
കളിവള്ളങ്ങള്
ഒരേ വേഗത്തില് തുഴഞ്ഞൂ.
കടലാസ് തത്തകള് പറഞ്ഞു;
നമ്മള് വേഗം വളരുമെന്ന്;
വീടുവെച്ച് വേളി കഴിക്കുമെന്ന്.
ഒഴുകിപ്പോയ പുഴയും
കീറിപ്പോയ കടലാസ് തത്തകളും
ഇന്ന് സാക്ഷികളല്ല.
കുട്ടിക്കാലം നദിതീരത്തേക്ക്
കൗമാരം തമോഭരത്തിലേക്ക് .
മനസ്സില് പെട്ടെന്ന് വെളിച്ചം പൊലിഞ്ഞുപോയ
ഒരു ദിവസം
ഞാനൊരു കുപ്പിവള പൊട്ടിച്ചു.
ആ വളപ്പൊട്ട് മുറിഞ്ഞ ഒരു ഞരമ്പാണ്.
നമ്മള് വെള്ളം തേകിയ നീര്മാതളം പട്ടുപോയ്.
നീയറിഞ്ഞോ
നമ്മുടെ മയില്പ്പീലി പെറ്റു:
നൂറ്റൊന്നു കുഞ്ഞുങ്ങള് ....
നീയും ഞാനും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു.
പ്രാണന്കിട്ടിയ നാള്മുതല്
നമ്മുടെ രക്തം ഒരുകൊച്ചരുവിപോലെ
ഒന്നിച്ചൊഴുകി.
നമ്മുടെ പട്ടങ്ങള്
ഒരേ ഉയരത്തില് പറന്നു.
കളിവള്ളങ്ങള്
ഒരേ വേഗത്തില് തുഴഞ്ഞൂ.
കടലാസ് തത്തകള് പറഞ്ഞു;
നമ്മള് വേഗം വളരുമെന്ന്;
വീടുവെച്ച് വേളി കഴിക്കുമെന്ന്.
ഒഴുകിപ്പോയ പുഴയും
കീറിപ്പോയ കടലാസ് തത്തകളും
ഇന്ന് സാക്ഷികളല്ല.
കുട്ടിക്കാലം നദിതീരത്തേക്ക്
കൗമാരം തമോഭരത്തിലേക്ക് .
മനസ്സില് പെട്ടെന്ന് വെളിച്ചം പൊലിഞ്ഞുപോയ
ഒരു ദിവസം
ഞാനൊരു കുപ്പിവള പൊട്ടിച്ചു.
ആ വളപ്പൊട്ട് മുറിഞ്ഞ ഒരു ഞരമ്പാണ്.
നമ്മള് വെള്ളം തേകിയ നീര്മാതളം പട്ടുപോയ്.
നീയറിഞ്ഞോ
നമ്മുടെ മയില്പ്പീലി പെറ്റു:
നൂറ്റൊന്നു കുഞ്ഞുങ്ങള് ....
Subscribe to:
Posts (Atom)